donderdag 10 mei 2018

Pleegkind, moestuin en meer

Sinds vorige week maandag is ons pleegkindje weer naar zijn biologische moeder verhuisd. Een heel dubbel gevoel is het. We hebben het hiervoor gedaan en als het mogelijk is hoort een kind bij zijn biologische familie. Maar we hebben wel anderhalf jaar voor hem gezorgd. Hij is bij ons komen wonen toen hij 10 maanden oud was. Hij is anderhalf jaar met onze kinderen opgegroeid. De kinderen hebben ook een dubbel gevoel. Ze missen hem, maar vinden het nu wel lekker rustig in huis. Gelukkig mogen we hem af en toe ook opzoeken.

Het laatste anderhalf jaar heb ik veel minder blogs geplaatst omdat het heel moeilijk is om te schrijven over je gezin en de privacy te waarborgen van een van de kinderen en zijn familie.
Het is wel dat tot we het volgende pleegkindje mogen verwelkomen ik iets ruimer in mijn tijd zit. Al zijn er altijd wel neefjes of een nichtje waar op opgepast moet worden. Dat doe ik met veel plezier. In deze tijd van het jaar is het wel erg fijn om net wat extra tijd te hebben. Al enige weken zijn er verschillende plantjes opgekweekt.


Een beetje vroeg, maar gisteren zijn de eerste plantjes in de moestuin gezet. Voor de ijsheiligen, dus hopelijk komt er geen vorst meer.



Het was erg nodig dat er plantjes geplant kunnen worden, anders overleven ze het niet.... Zeker niet als een enthousiasteling met zwaard voorbij komt. En dan heel zielig komt zeggen dat hij echt niet weet wat er is gebeurd met nog een rondzwaaiend zwaard in de ene hand en in de andere hand het kopje van net de gele courgetteplant.


Dit jaar hebben we ook een muurkasje. We is trouwens mijn schoonzus en ik. Heerlijk om het samen te doen. Gezellig samen kletsen, samen de verantwoordelijkheid delen. Als de ene niet kan, dan gaat de ander wel gieten, planten of schoffelen. Ze wonen sinds een klein jaar ongeveer naast ons.

Maar door de muurkas hoef ik niet meer elke dag de plantjes van binnen naar buiten te verplaatsen en omgekeerd. Dit jaar hebben we sojabonen uitgeprobeerd en eetbare Oost-Indische kers en eetbare viooltjes. Hopelijk blijft alles zo mooi groeien en werkt het weer dit jaar mee.

woensdag 2 mei 2018

Masterchef

Een paar weken geleden zei een van mijn kinderen: "mama, ik wil iets doen wat we nog nooit hebben gedaan". Zeker omdat het degene was die graag niet te veel nieuwe dingen doet, vond ik het een leuk idee. Op mijn vraag, wat dan, wist hij nog geen antwoord te geven. Een paar dagen later, "mama, ik wil Masterchef spelen". Ontzetten leuk leek me dat. Het mooie was wel dat meneer had bedacht dat hij dan de jury was en wij, lees zijn broers, zus en ik, mochten gerechten maken.

De opdracht was: maak een voorgerecht en een nagerecht. In het voorgerecht moet een zuurtje zitten en het moet zoutig smaken. Het nagerecht was het lekkerst met ook een zuurtje. Misschien kijkt hij toch te vaak naar het programma.

Een week later was het zover. Ik mocht eerst met mijn vier kinderen naar de winkel. Daar konden de producten worden gehaald, die nog niet in huis waren. Superleuk om met vijven naar de winkel te gaan. Zo vaak willen ze niet meer mee als ze 7, 9, 12 en 14 zijn.

Thuis gingen we in toerbeurten aan de slag. Onderstaande foto's geven een impressie van de dag en alle gerechten die zijn gemaakt.



Veel hebben ze zelf gemaakt. Sausjes, pannenkoekjes, chocolade smelten, enzovoorts. En hoe ze bezig waren met de opmaak. Bijna echt ;)


Geweldig om ze zo bezig te zien. Twee mooie bordjes voor de chefs/proevers. De bedenker mocht als eerste commentaar geven en mijn man daarna. 
En wie had er gewonnen.....allemaal een eerste plaats ;)

dinsdag 17 januari 2017

Drukke maanden

Afgelopen maanden zijn drukke maanden geweest, vandaar de stilte.

Allereerst was er natuurlijk de drukte van de feestdagen; Sinterklaas, Kerstmis, Oud en Nieuw. De jongste twee hebben een erg mooie proefjesdoos gekregen. Het is alleen al prachtig hoe ze erbij zitten, wanneer ze ermee spelen.



De grootste drukte kwam met een grote verandering in ons gezin. Net voor de herfstvakantie kregen mijn man en ik een telefoontje kregen of we open stonden om een pleegkindje van 10 maanden op te nemen voor voorlopig een periode van anderhalf jaar. Natuurlijk zeg je dan ja, al was het een verrassing dat we zo snel gebeld werden.

Begin dit jaar hebben we de stappencursus gevolgd van pleegzorg. Al jaren dachten we eraan, maar het moet wel kunnen binnen je gezin. De andere kinderen moeten er niet onder lijden. Dit jaar hadden we het gevoel dat de tijd rijp was. De kinderen zijn meegenomen in het besluit, al beseffen ze niet  wat het inhoudt (zeker de jongste). Gelukkig vinden ze het nu nog steeds leuk. Samen spelen, kleintje vertroetelen, verstoppertje spelen, 's avonds samen op de grond liggen.




Nu twee en een halve maand verder zijn we een kind rijker voor een tijdje. Het is een echt lief, aanhankelijk, ondeugend jongetje. Heerlijk om weer zo'n kleintje rond te hebben kruipen, zeker omdat het ontzettend goed gaat.



Natuurlijk is er ook wel eens ruzie, maar over het algemeen is het toch een grote gezellige familie. Heerlijk gewoon!




maandag 17 oktober 2016

Boekenkasten, de BZT show en nog meer

Omdat we een kleinere bank hebben gekocht, kan er geschoven worden met de meubels. De boekenkasten konden tegen een andere muur en nu is er plaats voor nog een. We zijn allemaal gek op boeken, dus kastruimte hebben we nooit genoeg. Helaas voor ons is de kleur berken uitverkocht bij de Ikea in Nederland, maar in België is die kleur nog wel te verkrijgen. Dan binnenkort maar naar België.

Het zag er een tijdje zo uit (wel geteld anderhalve dag),



maar nu is de muur geverfd, de bank uit elkaar en verplaatst. De kasten zijn verplaatst naar hun nieuwe plek. De boeken zijn weer in de kast. Weer een karwei af en nu komt de rest van het huis aan de beurt.



Tussendoor zijn we afgelopen week druk bezig geweest met stemmen. Mijn dochter en mijn neefje hadden met de blazersklas en het schoolorkest van hun basisschool de finale gehaald van een wedstrijd van de BZT-show. Ze hebben meegedaan met een wedstrijd over meer muziek in de klas. Het was al ontzettend goed dat ze zover zijn gekomen. Maar de winnaar mocht optreden voor Koningin Maxima en dat wilden ze natuurlijk allemaal. 

Het muziekonderwijs in Hilvarenbeek is sowieso erg goed. In groep 4 beginnen alle kinderen met AMV (algemene muziek vorming). In groep 5 ronden ze dat af. En in groep 6 is de blazersklas. Alle kinderen mogen een blaasinstrument uitkiezen en krijgen dat in bruikleen voor 8 weken van de harmonie. Ze krijgen gedurende die weken les en uiteindelijk mogen ze een kleine uitvoering geven op school aan alle ouders/grootouders. Zo is mijn dochter ook dwarsfluit gaan spelen. Ze vindt het ontzettend leuk. Als ze hier bij de muziekschool les krijgen, mogen ze ook met het orkest op hun niveau meedoen en leren ze meteen samen spelen.



De hele week waren ze druk thuis. Op school waren ze er volgens mij ook veel mee bezig, want ik kreeg van mijn jongste dingen te horen als "Starrebos niet laten zakken, blijven stemmen." en ze bleven vragen of ze mochten stemmen. 
Vrijdag was het zover. Ze gingen met de bus op weg. Heel leuk dat de hele school erbij betrokken werd. Iedereen stond ze uit te zwaaien. De bus reed nog een rondje rondom de school en weg waren ze. 



Dan is een hele dag lang. s' Avonds stonden mijn zus en ik ze op te wachten met nog veel meer ouders, maar helaas een uur in de file. Je zag de vermoeidheid in de gezichten, maar ze waren wel blij. Knap dat sommigen de uitslag nog een hele dag voor zich konden houden, want zaterdagavond kwam het op televisie.



Ze hebben het ontzettend goed gedaan en dat terwijl de meesten nog maar 8 weken muziekonderwijs hadden gehad. Helaas zijn ze derde geworden. Maar toch erg goed dat ze zover zijn gekomen.

Ondertussen had ik een kind dat wilde verhuizen. Leuk zijn ze he, af en toe....
 Elke dag mogen ze 20 tot 30 minuten achter een beeldscherm of het nou televisie is, de computer, de Ipad of de WII. Meneer had er al genoeg tijd op zitten, maar vroeg toch nog met zijn liefste stemmetje of hij nog mocht WIIen. Mijn antwoord daarop was natuurlijk "nee, morgen weer." Even later kwam meneer voorbij, "dan ga ik verhuizen". Gelukkig was het net tijd voor hun dagelijkse snoepje en toen meneer hoorde dat verhuisde kindjes geen snoepjes kregen, bleef hij toch maar bij ons wonen :-).

 

maandag 10 oktober 2016

Architraaf, eten en deken

Zes en een half jaar geleden hebben we een stuk aan ons huis gebouwd. Onze jongste had geen zin om te wachten tot het klaar was en besloot te komen in de nacht voordat het nieuwe gedeelte op het oude gedeelte zou worden aangesloten. Na alle drukte van die tijd en veel getimmer en geverf hadden we na een tijdje genoeg van het verbouwen. Een aantal dingen zijn toen blijven liggen.
Na een hele tijd er tegen aan gekeken te hebben, besloot ik een aantal weken geleden dat ik het architraaf bij het dakraam op de overloop wel zou maken. Ik ben totaal niet handig, probeer wel steeds meer, dus maar een aantal tips aan mijn schoonvader gevraagd.
Vandaag waren de plankjes eindelijk genoeg gezaagd, geschuurd en geverfd om rondom het raam te worden getimmerd. Zoals verwacht zijn er een aantal spijkers een paar keer krom gegaan, maar dankzij mijn schoonvader waren er genoeg. Het is niet zo pietje precies als mijn schoonvader en man zouden hebben gedaan, maar ben toch trots op het eindresultaat.



Uit de pol die ik voor mijn man maak, was een gelijkstand gekomen; broccolistamppot en oosterse noedels met broccoli. Het is uiteindelijk broccolistamppot geworden, helaas voor de een na jongste. Hij lust dat echt niet. Een klein beetje proeven en hij had verder geluk. Gisteren had ik voor de kinderen tortelini met kikkererwten gemaakt en er was nog een portie over.

Na het avondeten ga ik meestal met mijn man en de hond wandelen. Af en toe gaan er een paar kinderen mee. Vanavond hadden ze geen zin. Helaas voor hen, want bij het ernaartoe rijden zagen we al twee reeēn. Geweldig om te zien. 



Leafke heeft lekker kunnen rennen en is nu naar de sport- en speltraining. Een training waar zowel Leafke als mijn man van geniet.



Ik ga nog even genieten van de rust en mijn deken. Hij is af. Een tijd geleden gaf een vriendin me een mooie klos met garen.



Prachtig dik garen. Even weinig inspiratie. Het leek heel wat op de klos, maar je weet het nooit. Omdat binnenkort onze nieuwe bank arriveert (eindelijk, deze kan echt niet meer met alle scheuren), dacht ik dat een nieuwe deken wel iets zou zijn. Het is een prachtig exemplaar geworden, al zeg ik het zelf. Hij komt niet helemaal tot zijn recht op de foto. 



Morgen zal ik er een maken met een kind onder.




zaterdag 8 oktober 2016

Appelstroopkoek

Eigenlijk een paar dagen geleden al beloofd om het recept te plaatsen, maar eerder nog geen tijd gehad.
Zoals ik een aantal geleden vertelde is dat ik graag bak. Ik weet dat alle soorten suiker op dezelfde manier worden verwerkt door ons lichaam, of het nou witte fabriekssuiker is of suikers uit fruit. Maar toch voelt het goed om niet altijd gewone witte suiker te gebruiken. Honing of appelstroop of kokosbloemsuiker lijkt alleen al lekkerder te smaken. Een bijkomend voordeel is dat alle vier mijn kinderen het erg lekker vinden.



Maar het recept van de appelstroopkoek:
Ingrediënten:
- 150 gram volkorenmeel of roggemeel
- 200 gram havermout
- 3,5 theelepels bakpoeder
- 9 eetlepels appelstroop
- 200 ml melk (koemelk of plantaardige melk)
- 50 rozijnen
- 50 gram cranberry's
- 50 gram gemengde noten
- 50 gram zonnenbloempitten/pompoenpitten/sesamzaadjes

Verwarm de oven voor op 150 graden celsius.
Gebruik muffinvormen of bekleed een cakevorm met bakpapier.
Meng het meel, de havermout en het bakpoeder met elkaar.
Meng in een andere kom de appelstroop en de melk. Het lekkerst is als het niet geheel vermengd is, tenminste dat vinden de kinderen :-). Dan krijg je zoete klodders door de koek.
Roer beide mengsels door elkaar. En schept vervolgens de verdere ingrediënten door het mengsel.
Doe het mengsel in de vorm/vormen. Wanneer je kleinere vormpjes gebruikt is 25 minuten in de oven genoeg, maar een grotere vorm heeft zeker 45 minuten in de oven nodig om gaar te worden.

Veel plezier met het recept. Het is vooral erg lekker na een frisse avondwandeling met een lekkere kop warme thee.





O ja, mijn man vindt het altijd leuk om keuzemogelijkheden te hebben voor het eten 's avonds. Nu post ik elke dag een pol waarbij mensen mogen kiezen uit 3 of 4 maaltijden en welke de meeste stemmen krijgt, maak ik 's avonds klaar. Erg leuk om te doen. Mocht je een keer willen kijken of meestemmen. Mijn twitternaam is @evitaathome




dinsdag 4 oktober 2016

Leafke

Sinds 5 maanden hebben we een hond. Na 10 jaar ben ik eindelijk overstag gegaan. Mijn man was al maanden aan het kijken welk ras het best bij ons gezin zou passen. Bij het lezen van de beschrijvingen van het karakter van de wetterhoun hebben we dubbel gelegen. Het karakter leek wel heel erg op het karakter van een van onze kinderen. Lief voor kinderen, beetje eigenwijs, trouw.


Na maanden op een wachtlijst te hebben gestaan, kwam eindelijk het langverwachte telefoontje. We waren aan de beurt. Misschien omdat het een enorm eind rijden is naar Drente, maar dat maakte ons niet uit. Konden we meteen een hunebed bekijken.
Moederhond zag eruit als een hele lieve, mooie hond. Ze zorgde goed voor de pups. En klein dat ze waren. We kregen de kleinste toegewezen, de rustigste. Nou, de rustigste, later bleek dat ze alleen rustig was in het begin omdat ze de kleinste was. Het bleek later de dondersteen van de familie...
De oudste drie van ons hadden de naam bedacht. Leafke, een Friese naam voor een Friese hond.

Na 8 weken mocht ze eindelijk mee naar huis. Twee uur op mijn schoot, was een goed begin voor de binding.



Inmiddels is ze 7 maanden, 14 kilo zwaarder, een flink stuk groter, nog steeds ondeugend, 



maar luistert goed, tenzij ze aan de lijn zit. De kinderen zijn gek op haar. 



Overdag loop ik kleine stukjes met haar, maar elke ochtend en avond mag ze een heel eind mee lopen (lees, hoever ze mag). Nu de dagen korter worden, zien we prachtige zonsondergangen. Alleen een bruine hond is moeilijk te zien in het donker.